البته این روزها، تنهایی هم واسه خودش کلاسی داره.مد شده انگار. همه یه جورایی از تنهایی و غصه خوردن لذت می برن و بهش عادت کردن.من هم که نمی خوام از قافله عقب بمونم،ریز و درشت آدم های دور و برم رو که خیلی هم نازنینن انکار می کنم و میگم که تنهام!

حسرت می خورم خیلی زیاد.نه حسرت روزهای تلخ و شیرین گذشته رو که فکر می کنم تمام تلاشم رو برای بهره کامل از اونها کردم بلکه حسرت روزهایی که پیش رو دارم و نمی تونم شادی و غمم رو با دوستانی که آنها را به خدا سپردم تقسیم کنم.

در حال حاضر دارم خودم رو برای بازی بعدی روزگار آماده می کنم.هر چند می دونم که آماده کردن هم نمی خواد.