پنجره سرش را بر روی شانه هایم گذاشته است
با دستانم عرق از پیشانیش می گیرم
ناگهان نام تو بر دلش حک می شود.

چمدانم را بستم
" پر از تنهاییست "
دلم را قفل خواهم زد
که مبادا به سراغش آید
دزد این خاطره های خوبم.

کیست همسفر این راه دراز؟
  

 

خوش هواییست فرح بخش خدایا بفرست
                           نازنینی که برویش می گلگون نوشیم